mr Danijela Petković: Novomučenik AV i pendrek u mantiji Džomić

Piše: mr Danijela Petković

Crkva kao politički servis

U trenutku kada građani ostaju bez posla, a društvena atmosfera postaje sve napetija, predsedniku Srbije Aleksandru Vučiću u Beogradu se uručuje crkveni orden – Orden Novomučenika bihaćko-petrovačkih. Simbolika ovog čina mora se posmatrati u okviru političkog konteksta u kojem se Crkva sve otvorenije pojavljuje kao deo represivnog aparata.

Fotografija preuzeta sa sajta https://serbiantimes.info/en/bishop-sergije-decorated-vucic-the-president-of-serbia-was-presented-with-the-order-of-the-holy-new-martyrs-video/

Istovremeno, u javnosti se govori o isključenju sveštenika Vukašina Miličevića iz Srpske pravoslavne crkve, samo zato što je podržao proteste. Umesto da o sudbini jednog sveštenika odlučuju crkveni sabori, teolozi i kanonsko pravo, ključnu ulogu, prema dostupnim informacijama autoru teksta, imaju ljudi koji služe vlasti i crkvenoj administraciji, poput Velibora Džomića – pravnika po struci, a ne teologa, pendreka u mantiji.

Velibor Džomić

Fotografija preuzeta sa sajta https://svetigora.com/protojerej-stavrofor-dr-velibor-dzomic-saborske-odluke-donose-se-jednodusno-ili-glasom-vecine/

Takva praksa otvara ozbiljno pitanje: da li se Crkva još uvek vodi duhovnim principima ili političkom lojalnošću? Ovde se ne radi više o veri, već o kontroli.

Vukašin Milićević 

Fotografija preuzeta sa sajta https://www.ozonpress.net/drustvo/spc-produzena-ruka-rezima/

Posebno zabrinjava selektivni odnos prema kritičkim glasovima. Dok se pojedini ljudi sankcionišu, gube poslove i trpe pritiske, a neki ne mogu već više od deceniju bi da dobiju posao u struci, deo opozicije ostaje netaknut, što dodatno produbljuje osećaj nepravde i političke manipulacije. Ko su ti ljudi i zašto oni kao ne trpe pritiske, a opet predstavljaju pobunjen narod je pitanje za analizu, ali i za sledeći tekst. 

U takvom ambijentu, crkvena odlikovanja vlasti ne deluju kao priznanje, već kao poruka političke poslušnosti.

Crkva koja deli ordenje moći, a kažnjava sopstvene sveštenike zbog nepodobnosti, izgubila je ono što joj je najvažnije – moralni autoritet. Kada se vera pretvori u instrument politike, ona prestaje da bude duhovna vertikala društva i postaje još jedan mehanizam kontrole.

U tom smislu, slika „policajca u mantiji“ više nije metafora, već realan opis stanja V.Džomića u kojem institucija koja bi trebalo da štiti savest naroda postaje čuvar kartela. 

A poredak bez pravde postaje nepravda.

I da citiramo Vladiku Atanasija Jeftića…”Vučić je čovek koji niušta ne veruje, hoće nama da nametne svoju bezbožničku ideologiju. On je lažov i obično laprdalo.”

12.2.2026.